Τόποι αυτοσυγκέντρωσης, κηλίδες καλαισθησίας σ' έναν κόσμο που μαστίζεται αισθητικά από χίλια πάθη.  Συχνά, όμως, έχεις τόσα πράγματα να δεις, που η προσοχή σου διασπάται. Ο νους, προσπαθώντας να συνενώσει τα θραύσματα μιας νεκρής πραγματικότητας, χάνεται.
Το σκηνικό διαιρείται...
Το αντίθετο μού συμβαίνει κάθε φορά που επισκέπτομαι τις Οινιάδες.
Ξαφνικά, ο νους, αυτός ο πίθηκος, σταματάει να πηδάει από κλαδί σε κλαδί, από σκέψη σε αγωνία, από εντύπωση σε απορία.
Και αφήνεται στην ασάλευτη ηρεμία του τοπίου. Φυσικό σύνορο για να αφήσεις πίσω σου τις εγκόσμιες ανησυχίες, το ποτάμι.
Ο Αχελώος, ο μέγας ποταμός ένας ταύρος (όπως απεικονιζόταν στην αρχαιότητα) που θα λυγίσει αν υποστεί το θλιβερό, καίριο πλήγμα της εκτροπής του.
Σχεδόν σε υπνωτίζει να παρακολουθείς τα ρεύματα στα ογκώδη νερά του.
Περνάς την αμφιθεατρικά χτισμένη Κατοχή και οδηγείς κάνα τέταρτο μέσα στους αγροτικούς δρόμους.
Σε μια στροφή του δρόμου, αντικρίζεις το λόφο.
Το σημαίνει και η πινακίδα που σου εξηγεί τα διάφορα σημεία του αρχαιολογικού χώρου.

Ανηφορίζοντας στο λόφο με τις βελανιδιές, το Τρικαρδόκαστρο, όπως ήταν η μεσαιωνική του ονομασία, ανοίγει η ψυχή σου. Η θέα στον κάμπο είναι συναρπαστική: καλλιέργειες όσο πάει το μάτι, από τη μια.
Καθώς ανεβαίνεις προς τα κυκλώπειας ομορφιάς τείχη και περπατάς περιμετρικά ανάμεσα στους άγριους ασφόδελους και τα βράχια, απλώνεται μπροστά σου σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια το Δέλτα του Αχελώου.
Για μένα, η ιδανική στιγμή για να βρεθείς εδώ είναι το ηλιοβασίλεμα.
Καθώς ο ΄Ηλιος χρυσίζει ανάμεσα στα χαλάσματα του «Κοκκινόπυργου» και οι ακτίνες δια¬περνούν την επιλεγόμενη λοξή πύλη, η κυκλώπεια χάρη του τοπίου σε καθηλώ¬νει.
Οι λοξές πύλες που ανοίγονταν στα μεταπύργια, καθώς και οι πυλίδες με διά¬δρομο ήταν τυπικά της Ακαρνανίας μορφολογικά χαρακτηριστικά των τειχών.
Στην Ακαρνανία, μάλιστα, εξαιτίας της όλης μορφολογίας του εδάφους κάμπος σήμαινε πόλεις ευάλωτες, που είχαν ανάγκη από γερή οχύρωση, ονομαστοί τεχνίτες ήδη από πολύ νωρίς άρχισαν να χτίζουν τείχη εξ ολοκλήρου από πέτρα.
Τον ντόπιο σκληρό ασβεστόλιθο, δηλαδή, που κοβόταν μόνο σε λιθόπλινθους μεγάλων διαστάσεων.
Τα δύο πράγματα που μπορούσαν να προστατεύσουν τους πολίτες που κατοικούσαν στον κάμπο από τις επιδρομές ήταν τα τείχη των πόλεων και «το Κοινόν των Ακαρνάνων», ένα είδος ομοσπονδιακού στρατού των ακαρνανικών πόλεων, ανάμεσα στις οποίες οι Οινιάδες ήταν οι πιο σημαντικές (μαζί με την αρχαία Στράτο και το Θύρρειο, η περίμετρος των τειχών του πλησίαζε τα 10 χλμ.).
Η αγορά των Οινιάδων, ένα πλάτωμα στη νότια ανατολική πλευρά του βρόχου, μιλάει για μια ακμή αστική, με δημόσια κτήρια αλλά και ιδιωτικές κατοικίες.
Οι λίθινοι τοίχοι τους είχαν μια καλαίσθητη ιδιομορφία: η εξωτερική πλευρά τους ήταν πολυγωνική, ενώ εσωτερικά η υφή παρέμενε ανώμαλη, από μικρότερους, χωρίς ιδιαίτερη επεξεργασία, λίθους.
Το πιο χαρακτηριστικό και πιο σημαντικό από τα κτήρια αυτά είναι το Βουλευτήριο, τα θεμέλια του οποίου διατηρούνται σε πολύ καλή κατάσταση.        Διακρίνονται ακό¬μη μια ημικυκλική εξέδρα κι ένα ηρώο, όπου πιθανολογείται πως λατρεύονταν χθόνιες θεότητες.