default_mobilelogo
mitropolitisΠρόσφατα έγινε συζήτηση στον εκκλησιαστικό και ευρύτερο χώρο για τον διάλογο μεταξύ Εκκλησίας και Αριστεράς που διεξήχθη τελευταία. Δεν παρακο­λούθησα το Συνέδριο αυτό από κοντά, μόνον διάβασα μερικές εισηγήσεις και τα σχετικά δημο­σιεύματα. Μερικές σκέψεις μου καταγράφονται εδώ για ευρύτερη συζήτηση και διευκρίνιση.

1. Η Εκκλησία είναι ένας χώρος ανοικτός σε όλους, αλλά με ορισμένο σκοπό. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη κοινωνία που αποκτά θεολογική σημασία ως Σώμα, το Σώμα του Χριστού, ως μια πνευματική οικογένεια, ένα πνευματικό θεραπευτήριο. Η Εκκλησία δέχεται τους πάντες, νοηματοδοτεί τον βίο τους και ανοίγει τους ορίζοντες της ζωής τους. Σε αυτήν συγκαταλέγονται άρχοντες και αρχόμενοι, σοφοί και αγράμματοι, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, άνθρωποι από όλα τα έθνη και τους λαούς, πλούσιοι και πτωχοί. Η Εκκλησία δεν λειτουργεί ως μια ιδεολογία, αλλά ως μια πνευμα­τική μάνα που γεννά και μεγαλώνει τα παιδιά της, ανεξαρτήτως χρώματος, τάξεως, φύλου και εθνών. Όποιος βλέπει την Εκκλησία ως ιδεολογία αποτυγχάνει να δη τον βαθύτερο σκοπό της, να δη την δυναμικότητα της καρδιάς της και το πώς διοχετεύει το αίμα της σε όλα τα μέλη της, ακόμη και τα πιο ταπεινά και εξουθενημένα.

xaral_xΠρο ημερών ναυπάκτιος φίλος με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να δραστηριοποιηθώ μαζί με άλλους για να σώσουμε το παράρτημα, για το οποίο ελλοχεύει ο κίνδυνος να μετακινηθεί από τη Ναύπακτο.
Λυπούμαι που φθάσαμε σ΄ αυτό το σημείο. Η κακή τύχη του οικονομικού τμήματος του Αγρινίου, το οποίο μεταφέρθηκε στην Πάτρα μετά από δεκαετή λειτουργία του, δεν μας υποψίασε. Συνεχίσαμε αμέριμνοι να δρέπουμε τους καρπούς της λειτουργίας του, χωρίς να παίρνουμε όλα τα αναγκαία μέτρα που θα το καθιστούσαν άτρωτο σε οδυνηρές μεταβολές.

ierotheosΗ κρίση πού περνούμε αυτόν τόν καιρό στήν Πατρίδα μας δέν είναι απλώς κρίση οικονομική, αλλά πνευματική, κρίση αγάπης στόν Θεό καί τόν άνθρωπο. Η αντιμετώπισή της πρέπει νά γίνη μέ μέσα πνευματικά, δηλαδή μέ μετάνοια, προσευχή καί απόλυτη εμπιστοσύνη στήν Πρόνοια τού Θεού.

Παράλληλα πρέπει νά αναπτυχθή καί ο αλτρουϊσμός, η εθελοντική προσφορά καί η φιλανθρωπία. Δέν πρέπει νά τό περιμένουμε από τό Κράτος, γιατί αυτό δέν μπορεί νά ανταποκριθή. Ο λαός έχει μιά σοφή παροιμία: «Τό ένα χέρι νίβει τό άλλο καί τά δυό τό πρόσωπο». Δέν μπορούσε νά μείνουμε απαθείς ούτε νά γίνουμε απάνθρωποι μέ τό νά συσσωρεύουμε υλικά αγαθά σάν τόν άφρονα πλούσιο τής παραβολής. Όταν δίπλα μας υπάρχη πόνος καί πείνα δέν δικαιολογείται αδράνεια, ούτε εναπόθεση τών ευθυνών σέ άλλους.

zzee12Διανύουμε αναμφίβολα την πιο δύσκολη πολιτικοικονομική συγκυρία των τελευταίων δεκαετιών. Ο καθένας μας αντιλαμβάνεται ότι η κατάσταση της χώρας και όλων μας είναι οριακή.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο πρωθυπουργός πρώτος από όλους οφείλει να αξιοποιήσει το πιο έμπειρο πολιτικό και επιστημονικό δυναμικό που διαθέτουμε, χωρίς κομματικές ταυτότητες. Να οργανώσει ένα ολιγομελές ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα με ανθρώπους με διοικητικές και διαχειριστικές ικανότητες, δοκιμασμένους στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, με γνώσεις, με αξιοπρεπή και έντιμη πολιτική/κοινωνική διαδρομή, οι οποίοι θα βγάλουν τη χώρα από την βαθιά κρίση. Είναι ώρα να γίνει υπέρβαση των όποιων ενδεχόμενων «άστοχων επιλογών» αλλά και των «κουρασμένων» πολιτικών οι οποίοι για 30 ή 40 χρόνια είναι πολιτικοί και πάλι πολιτικοί!
Επομένως: